Vrijdag 30 september om 20 uur en Zaterdag 1 oktober om 20 uur
Locatie: ViaVia Cafe Antwerpen - Wolstraat 43 (aan Conscienceplein)

Inkom gratis - Niet alleen voor ouders m.a.w. iedereen welkom

Inhoud?
- Presentatie van ervaringen, avonturen en tips van onze 160-dagen reis om de wereld met twee baby`s;
- Bespreking met foto`s uit Vietnam, Australie, Nieuw-Zeeland, Californie en Mexico;
- Mogelijkheid om vragen te stellen over reizen met kinderen.

Wat kom je o.a. te weten?
- Gezondheid en zorgen in de wereld?
- Baby-jetlag?
- Hoe 15 uur bussen met kinderen?
- Hoe melk opwarmen in de woestijn?
- Bergklimmen met baby`s?
- Geen eten - wat nu?
- Ruzie en sex?
- Hoe voor 4 rondkomen met 50 euro per dag?

Plaatsen beperkt. Reserveer je zitplaats voor een van de twee dagen via info@twinplanet.net

Tot dan!
Maja, Patryk, Aiden en Noe

Tegen het eind van de reis was ons budget echt krap, eerlijk gezegd al lang overschreden, maar we konden Mexico toch niet verlaten zonder er een degelijke blik op te werpen? In San Cristobal was de markt uitzonderlijk kleurrijk. Overal zag je Maya-vrouwen met baby`s op hun heup. We hadden heel graag een foto met de Zapatisten gemaakt, maar de enige gemaskerde rebellen die we tegenkwamen was in sleutelhangervorm.

Bij het bezoeken van de piramiden van de Azteken zijn we op de top van de zonnetempel geklommen. Goed dat we dit `s morgens deden. Iets later begonnen steeds meer mensen op de top te geraken. Op de enkele vierkante meters werd het al snel behoorlijk druk. Er was een man bij die in alle rust probeerde te mediteren. Onze jongens gingen echter helemaal op in het oefenen van pasjes op het oneffen oppervlak en maakten veel kabaal. Niet veel later hebben we dus de anderen hun rust op de top gegund.

Hoe meer de terugkeer datum naderde, hoe meer zin we hadden om terug thuis te zijn. We hadden langs een kant spijt om het reizen te moeten missen, langs de andere kant waren de voorbije 6 maanden zo intensief geweest dat we aan een pauze toe waren. We keken uit naar de mogelijkheid om de kinderen even aan de grootouders over te laten en goed uit te rusten.

Eens terug thuis werd het heel druk: allerlei formaliteiten regelen, een plaats zoeken om te wonen en tegelijkertijd iedereen die we kennen proberen te bezoeken. Het project was een succes: we hebben dubbel zo veel publicaties gehaald dan we oorspronkelijk hadden gepland en iedereen heeft de reis gezond doorstaan. De jongens lijken geen verschil te merken of we reizen of thuis zijn. Het enige dat wel opmerkelijk is dat ze veel minder slapen nu. Ze slapen eigenlijk maar een uur meer dan wij ouders. `s Avonds vallen ze ook niet meer van moeheid om, maar willen tot diep in de nacht verder spelen. Misschien wordt hun activiteitszin nog ingevuld, want we plannen een vervolg…

Bekijk de NIEUWE FOTO`S UIT MEXICO online.

---------------------------------------------------------------------

DANK

Hartelijk dank aan onze ouders voor hun geduld, aan vrienden voor hun steun en aan Kind&co, BabyBjorn en alle andere sponsors om dit project mogelijk te maken. Zonder de super medewerking van iedereen zou het ons niet gelukt zijn.

Speciale dank aan:
- Els Vermoesen van Kind&co: dank voor uw geloof in het project vanaf het eerste ogenblik. Voor de eerste keer in ons leven hebben we een hoofdredacteur ontmoet met zo veel persoonlijke aandacht. U hebt ook veel meer gedaan dan we hadden afgesproken.
- Jean-Louis de Hasque en Tom Coreynen: voor de steun en acties in het binnenland terwijl wij onderweg waren.
- Marie-Rose, Patrick en Simon: voor het brengen en afhalen van het vliegveld. Gezellig!
- onze ouders: voor het regelen van veel formaliteiten terwijl wij niets konden doen.
- Conny en Stale van BabyBjorn: voor hun geloof en inzet in het project.
- Het team van Stokke en Nomad: voor meer te doen dan we hadden afgesproken en om ons uit de nood te redden onderweg.
- De heer de Vriendt en Mark Beekman: voor hun steun voor het project.
- Dokter Moens en Kind&Gezin in Berchem: voor hun medische raad onderweg
- Dank ook aan alle leuke reacties en e-mails van lezers en reizigers.
- Lies Crauwels voor het maken en onderhouden van de site

---------------------------------------------------------------------

ONZE MENING

Het volgende is een spontane uiting van onze mening over de producten die we het meest onderweg hebben gebruikt. Belangrijk: Dit is niet uit initiatief van de sponsors of met onze gedachte aan hen. Het is gewoon onze eerlijke mening gericht aan ouders die met kinderen willen reizen en het is geen verkoop-stunt.

Wat hebben wij intensief gebruikt op reis met onze twee baby`s?
- BabyBjorn-drager: elke dag gebruikt. Snel, compact en handig. Kortweg onmisbaar! Wel op voorwaarde dat je kleintje niet meer dan 12kg weegt. Dan gaat het ook nog, maar het wordt wel zwaar na een uurtje.
- Stokke Xplory buggy`s: voor vertrek hadden we schrik om twee relatief grote buggy`s mee op reis te nemen ipv een parasol-model. Nu zijn we zeker dat ze toch zo onmisbaar waren. De baby`s zaten hoog, boven de uitlaatgassen. Super-wendbaar. Ideaal om ze te laten slapen in alle omstandigheden. Baby is op goede hoogte om mee aan tafel te zitten. En het demonteerbaar zitje kan apart gebruikt worden op de hotelkamer, restaurant enz. Het is zijn prijs dubbel en dik waard!
- Nomad-reisaccessoires: Hun kinderaccessoires voor op reis waren zo handig! De matjes super handig, slaapzakken inventief ontworpen. Geniaal vonden we de reishemden, heel anders dan we tot hiertoe gewoon waren.
- Primus allesbrander: overal onderweg met eender welke brandstof melk of voedsel opwarmen. De bus staat even stil, even uitstappen en babyvoeding opwarmen in the middle of nowhere… Zo onmisbaar, vooral in noodsituaties!
- Teva: Heel vaak hebben we de gewone sleffer-sandalen gebruikt. Ze zien er heel eenvoudig uit, maar verrassend comfortabel.
- VAB reisverzekering: mochten we deze niet gehad hebben, dan hadden we ongelooflijk veel kosten aan dokterbezoeken. Spreekt voor zichzelf met kinderen erbij.
- Nikon D70: een paar keer op de grond gevallen en zelfs geen schrammetje. Stevig, compact en geniale kwaliteit. Op dit ogenblik mijn favoriete camera, hoewel ik zo een grote fan van analoog was.
- andere zeer handige zaken om niet te vergeten: kinderharnas en opblaasbaar zwembad als speelkot.

Schrijf commentaar

Als je veel reist, en vooral met baby's, dan ben je na een tijdje toe aan vakantie. Intensief reizen maakt je moe. Dat gevoel hadden we bij aankomst in Mexico. Australië was druk: we hadden veel gezien op korte tijd en met vier geslapen in een dubbel bed achterin een autowrak. Nieuw-Zeeland was nog drukker: weinig tijd om dit prachtig land te zien, dus we reden in sneltempo het land rond. Californië was te druk: een dikke week tijd in de VS, dan kan je toch geen minuut stilstaan?! Eens aangekomen op de laatste bestemming, na de meest emotioneel uitputtende vlucht en taxirit van de hele reis, vielen we allen gewoon om in ons donker en stoffig kamertje in Mexico City. Nu moesten we wel even rusten.

Het eerste wat we dan even later deden was een 15-uren busrit. Ooit al eens geprobeerd om 15 op de bus te zitten met 2 baby's die net hebben leren stappen? Avontuur verzekerd. Maar de voorbije twee weken hebben we kunnen bekomen. In een gezellig dorp aan de Mexicaanse Westkust hebben we al het nodige computerwerk eindelijk kunnen doen. Ondertussen oefenden de jongens verder hun stapjes.

Vanaf nu zijn de jongens echt moeilijk in toom te houden: alles wat zich onder de meter hoogte bevindt is niet meer veilig. Zo eet Noë met plezier boodschappenlijsten, Aiden kan een ventilator uit elkaar halen en beiden kruipen ze in alle gaten en onder alle bedden. We houden ons hart al vast voor de volgende hotelkamer. Welke giftige planten zullen ze nu proberen aan te raken? Welke kleine onderdelen zullen ze deze keer op de grond vinden en opeten?

15 Uren op een bus zitten was geen uitzondering. De afstanden in Mexico zijn zo groot dat dit meermaals zal gebeuren. Morgen rijden we naar uit de tropische hitte naar San Cristobal om kennis te maken met de Zapatistas en de Maya's.


Gepost op 8 juni, uit Puerto Escondido

Skydiven is een van de weinige dingen die we niet hebben gedaan in Nieuw-Zeeland. Baby`s lieten ze niet toe. We hebben wel bijvoorbeeld met een helicopter tot op de Frans-Jozef glacier ijsvlakte gevlogen. De mannen moesten dan een orenbeschermer aandoen. Uit ervaring weten we dat alles wat raar is en op hun hoofd wordt gezet, onmiddellijk wordt afgesmeten. Net na het opstijgen probeerden ze dit nu ook in de cockpit, maar nadat ze het lawaai hadden geproefd, deden ze het geen tweede keer.

Een andere `extreme` activiteit, voor baby`s dan toch, was met een motorboot tussen ijsblokken varen. Dat was afzien. Niet omdat het gevaarlijk of moeilijk was, maar omdat beide mannen juist op dat moment niet konden stilzitten. Het begon allemaal met het aandoen van een reddingsvest. Reddingsvesten maakt men gewoonlijk niet voor een jaar oude baby`s, dus voor hen was het als een dwangbuis. Gelukkig zagen ze er niet uit en dat is te zien op de NIEUWE FOTO`s ONLINE.

De mannen wrongen en sprongen naar alle kanten in het beklemmende reddingsvest, dus al gauw zei de motorbootbestuurder dat we ze beter af zouden doen. Op die manier konden de andere reizigers ook van de ijsblokken zonder dubbel babygejammer genieten, hoewel de Japanners die naast ons zaten onze baby`s een veel boeiendere ervaring vonden dan het ijsmeer. Eens de dwangbuizen uit waren, was het nog niet gedaan: de mannen wilden niet op onze schoot zitten. De enige manier om ze stil te krijgen was door ze los te laten in de boot en hen tussen de benen van de medereizigers te laten kruipen. Gelukkig vond iedereen het best grappig. Dus op die manier vaarden we afwisselend enkele minuten met krijsende baby`s, dan enkele minuten vrijheid terwijl we stopten om ijsblokken te bekijken, en dan terug...

Een bezoek aan de modderbaden was relaxer. De jongens probeerden telkens de modder vast te pakken, terwijl het tussen hun vingers glipte. De rotsen rondom het zwembad waren een uiterst boeiende ontdekking voor de mannen. Het bad was ook heel ondiep, dus konden ze makkelijk zitten zonder te verdrinken. Zoals verwacht heeft ook elk van hen een handjevol modder opgegeten, maar het heeft geen weerslag gehad op onze nachtrust.

Gepost uit Mexico op 17 mei 2005

In Nieuw-Zeeland zijn we gestart met het bezoeken van de filmlocaties van Lord of the Rings. Dit bleek eigenlijk niet zo moeilijk want er is bijna overal in het land wel een stukje gedraaid geweest. Een van de prachtigste plaatsen was Tongariro National Park, of Mordor in de film. We waren van plan om zo hoog mogelijk te geraken, om een mooi zicht op de bergtoppen en het land rondom te hebben. Een tweetal skiliften brachten ons al een heel eind op weg, maar daar zagen we 'Mount Doom' nog niet. Een gids die op terugweg was met zijn groep wees naar enkele blauwe paaltjes op de horizon: 'Daar heb je zicht op
heel de vallei, zelfs op Mount Egmont, 100km verder. Het is wel 2 uur heen en terug. De laatste skilift is binnen anderhalf uur. En met jullie baby's op de buik is het echt af te raden.' Met dit laatste had gelijk, maar toch begonnen we eraan.

Er was geen duidelijke weg uitgestippeld. Eerst over een rivier en klimmen tussen grote rotsen, net als de Hobbits op weg naar Mordor. Vervolgens bergop en dan het moeilijkste stuk: stijl omhoog op zwart zand. Bij elke stap gleden we driekwart stap achteruit. De jongens vonden het super, maar voor ons was het verschrikkelijk zwaar. Eens de laatste rots die het zicht belemmerde overwonnen was, bleek de inspanning het echt waard.

We hadden er bijna een uur over gedaan. Om op tijd bij de skilift te geraken moesten we twee maal zo snel de afstand overbruggen. Gelukkig ging het bergaf glijden van de zwarte duinen heel snel. Een koppel dat we in de verte hadden gezien, hadden ook aan de skiliftoperator gevraagd om op ons te wachten. We konden die nacht dus gelukkig terug in de mobilehome slapen i.p.v. op koude rotsen.

Ondertussen hebben we bijna heel Nieuw-Zeeland doorkruist. Een van hoogtepunten was Rotorua, waar je tientallen warme, thermische baden kan vinden. De jongens vonden het warm en ondiep water super. Ze hielden zich meestal vast aan de rand, maar kregen het maar niet door dat ze kopje onder gingen als ze zich loslieten. Die dag hebben ze veel mineraalrijk water gedronken.

Het reizen zelf is veel aangenamer en relaxer dan in Australië, dankzij een degelijke motorhome. De kinderen spelen op het bed, wij eten aan tafel en we hoeven niet meer naar campings te zoeken elke dag. Voor wie de zwarte kleedjes op de foto's niet herkent: het is de kleding van het nationaal rugbyteam, maar dan in klein formaat.

Volgende week ligt de nieuwe Kind&co in de dagbladhandel. Daarin vindt je de leukste verhalen en de beste selectie foto's van de reis met Aiden en Noë in Vietnam.

Gepost door Patryk, op 21 maart 2005

Voor de avonturen, eerst even tijd voor enkele dankwoordjes: aan Kind&co voor de mogelijkheid tot samenwerking met Adventure Motorhomes in Nieuw-Zeeland. Dankzij hen beiden kunnen wij rond Nieuw-Zeeland met een degelijke motorhome rondreizen. Een hele grote verandering: onze
leefruimte tovert zich om van een krappe kelderruimte naar een luxe minikamertje.

Ook speciale dank aan Stokke en Nomad, die extra baby- en reisaccessoires naar Vietnam hadden opgestuurd, omdat er een deel
onderweg vernield werd of verloren geraakte. Hun medewerking heeft ons rondreizen makkelijker gemaakt.

De laatste weken in Australië waren niet zo makkelijk als de eerste. De omgeving was prachtig, maar het leven op 270x150cm begon toch wel krap aan te voelen. Kortweg, wij werden het beu om wegens plaatstekort elke dag twee uur te verliezen om alles uit de camionette naar voor en terug te verplaatsen, de jongens waren ondertussen een centimeter gegroeid en zij waren het beu om als sardientjes naast elkaar te liggen. Ze kregen ook lange en luide huilaanvallen 's nachts, wellicht ook door het plaatsgebrek. Het volstond dat elk van hen een keer per nacht alarm maakte om ons van een hele dag koppijn te verzekeren.

De jongens hebben alleszins wel veel genoten van het reizen en bezoeken. Ze hebben kangoeroe's gevoed, koala's geknuffeld, op strand gekropen, gebaad in koud oceaanwater, gekeken van op afstand als we de boemerang hanteerden en met Aboriginals gespeeld. Als ze terug in Sydney in een klein kamertje heel de dag moesten zitten, dan vonden ze dat echt niet leuk. Het was eraan te horen. Wij probeerden ondertussen de camionette terug te verkopen op de rugzakreizigers automarkt. Na 4 dagen is het gelukt, tegen een aanvaardbare prijs gezien het seizoen en de toestand van de gedeukte auto.

Binnenkort zullen de avonturen uit Hobbitland volgen.

Gepost door Patryk vanuit Ballina, op 5 april

Het gebeurt zelden dat je auto perte totale wordt gereden, je er amper iets van merkt en het nog goed uitkomt ook. Wel, ons is het voorgevallen. Toen we op een autoweg wilden afslaan naar een wijnatelier, hoorden we eerst bandengepiep achter ons, en dan kregen we een duwtje in de koffer. Een oudere man had onze richtingaanwijzer te laat gezien, of had hij te snel gereden? Enfin, alleszins was heel de achterste deur van onze camionette krom. De koffer ging niet meer open, een groot probleem want we konden niet aan al onze spullen.

We wisselden gegevens uit, ik informeerde me over wat we moesten doen. Verder onderweg stopten we in een tankstation om een koevoet de lenen om de koffer open te kraken. Vandaag, twee weken later, rijden we nog steeds met een koordje rond om de koffer dicht te houden. Wel hebben we goed nieuws van de verzekering ontvangen: we krijgen een aanzienlijk deel van de waarde van de wagen terugbetaald. Dit komt heel goed uit, omdat we in Australië veel meer uitgeven dan we hadden gepland. Toch leven we uiterst zuinig. We slapen in de auto, soms kamperen we in het wild en geven enkel geld uit aan eten, benzine en pampers.

De afmetingen van de binnenkant van onze camionette is 270x150cm. Voor ons is dit heel onze leefruimte: hier slapen we en bewaren al onze spullen waaronder kleren, kookvuur, frigobox, tafel, stoelen, corn flakes en pampers. Gelukkig hebben we twee verdiepingen. Op deze manier hebben we de voorbije 5 weken 4000km van Australië gedaan. Uit Sydney eerst naar het zuiden langs de kust, dan door de hoge bergen, naar Melbourne, de Great Ocean Road, dan terug langs de outback naar de kust bij Brisbane.

Eén van de zaken waar we goed voor moeten opletten zijn de dieren op de campings. Er gaat geen dag voorbij of onze vuilnis wordt opgegeten door kangoeroes of vogels. Vanmorgen regende het nog stukjes plastiek. Een soort zwarte kippen en mooi zingende vogeltjes hadden 's nachts alles wat in de buurt was in de bomen gesleurd. Hoe goed we onze vuilnis of eten we ook verbergen, ze geraken er altijd bij. Een kangoeroe die pompoen eet of rare vogels die pasta met chili lusten zijn geen uitzondering.

De baby's testen ook de natuurlijke delicatessen van Australië uit. Op dit ogenblik kauwen ze op boombladeren. Geen idee wat voor boom het is, maar Maja probeert het spul voor de zoveelste keer uit hun mond te peuteren. Hoe goed we ze ook in de gaten houden, er is altijd wel iets dat ze vinden of iets dat in hun speelzwambad waait of kruipt. En dan spreken we nog niet over het strand, waar een mond vol zand geen uitzondering is. Zo steekt Aiden bijvoorbeeld met plezier heel zijn gezicht in het zand en zwaait met zijn benen. Hem eruit halen heeft geen zin, want hij doet het onmiddellijk weer. Bij ons is het eigenlijk niet veel beter, want wij steken onze kop in zee samen met de bodyboard, want de golven zijn meestal hoog. Binnen enkele dagen foto's uit Australië online!

Gepost door Patryk vanuit Ballina, op 11 maart

De vlucht uit Vietnam naar Australië verliep super. Tegen ons verwachten in, hebben de mannen ook geen last van jetlag gehad. Wij ook niet. Super! Onmiddellijk al bij aankomst begonnen we achter een auto te zoeken. De afstanden in Australië zijn immers zo enorm dat we niet van plan waren om alles met het openbaar vervoer te doen. Dus dan maar een auto kopen voor twee maand en dan weer doorverkopen.

Om de hoek van ons voor een week gehuurd appartementje in Sydney ontdekten we een automarkt voor rugzakreizigers. Heel handig, want samen met een auto kon je alle campingmateriaal aanschaffen. Maar de deze hier wou het natuurlijk weer anders doen. Waarom van backpackers een auto kopen met alle verplichte papieren, als je het iets goedkoper via de locale koopjeskrant kan doen? Wij belden dus een hele week adverteerders af, zochten en bezochten. Dat bezoeken duurde makkelijk een halve dag voor een kandidaat, want een gemiddelde metrotrip in Sydney is hetzelfde als de afstand tussen Antwerpen en Brussel.

We hadden al ongeveer uitgemaakt wat de auto zou worden: een camionette met plaats voor een dubbel bed van achter. De eerste drie die we bezochten vertrouwden we niet, er was altijd wel iets klein mis. Vooral de verkopers, die leken iets te goed hun werk te doen. Maar de vierde die we bezochten leek een schot in de roos: een Toyota Hiace ’86 voor minder dan 2000 euro van een gepensioneerde Australiër. Ik dus de vrijdag met Rick meerijden, testen en besluit te kopen.

Rick had een autoverhuurzaak die hij stilaan opdoekte en daarom verkocht hij zijn camionette. Maandag zou hij nog enkele formaliteiten voor de overdracht moeten doen, maar ik had graag al de auto tijdens het weekend ingericht met een bed. Ik betaalde dus bijna de hele som, ondertekende en vroeg nog achter de papieren. Rick zei dan dat hij de papieren kwijt was. Wat ben ik toch stom geweest! Omdat alles zo vlotjes ging met deze aankoop, en omdat dit al de zoveelste auto was waar ik een hele waslijst controles op uitvoerde, was ik gewoon het belangrijkste vergeten: de autopapieren!

Rick zei dat het gebrek aan papieren niet erg is. Hij zou maandag nieuwe laten maken en de zaak zou opgelost zijn. Hij gaf me de keus: ofwel laat ik de auto staan tot maandag, of ik rij er nu al mee weg. Omdat ik toch al had betaald, hem vertrouwde en ik het niet gepast vond (of gewoon niet durfde) mijn geld terug op te eisen, reed ik met de Toyota dan maar door.

Op de terugweg begon het al: wat als de auto gestolen is? Wat als Rick maandag niet meer bestaat? Wat als hij verdwijnt met het geld en wij met de gestolen auto niet mogen rondrijden? Voor mij was het een weekend keihard stressen. Maja was nog vrij gerust, maar ik beet mijn vingers echt wel af. Die twee nachten hebben we dus slecht geslapen.

Behalve dit was Australië echt een hele verademing na Vietnam. Eindelijk sprong er niemand op onze baby’s om ze aan te raken. Voetpaden op straat, iets minder heet en vooral rust, eindelijk rust.

Toen we de maandag naar Rick reden waren we helemaal niet rustig. Ik had nog naar de politie gebeld en was te weten gekomen dat de nummerplaat niet op zijn naam geregistreerd stond. Echt gestolen dus!

Maar alles kwam toch in orde. Samen met Rick reed ik alle bureaus af om de formaliteiten te voldoen, en het bleek dat hij echt gewoon de papieren was verloren.

Vandaag vertrekken we dus met een propvolle camionette naar het zuiden van het land.

Gepost uit Sydney door Patryk, op 8 februari

Thuis hadden we het koken vaak geoefend, maar in Vietnam is het helemaal anders. Normaal stoom je een wortel in België in een half uur klaar. Hier blijkt een uur zelfs niet voldoende te zijn. De wortels zijn harder, veel harder. Hetzelfde geldt voor enkele andere groenten. Het maken van baby-groetenpap duurt in Vietnam dus veel langer dan thuis.

Dit lijkt een heel onnozel detail, maar het bepaalt voor een groot deel ons dagritme, omdat de mannen twee maal per dag warm eten op hun menu hebben staan. Het is maar een van de vele, kleine organisatiepuntjes die bij reizen met baby’s komt kijken. Kan je met al die zaken dan eigenlijk nog genieten van de omgeving en het reizen zelf? Ja! Zeker en vast, zelfs met twee baby’s. Het was echt wel heel speciaal en boeiend om te zien hoe de baby’s op de wereld reageren, en hoe de locale bevolking op hen reageert. Ons reisritme lag in Vietnam wel ongeveer de helft trager dan de manier waarop we zonder kinderen zouden reizen.

We zijn tot iets meer als de helft van Vietnam geraakt in noordelijke richting. Uit Hue hebben een binnenlandse vlucht terug naar Ho Chi Minh genomen, dat kwam even goedkoop uit als meer dan 20 uur treinen. Op alle plaatsen zijn de mensen heel hulpvol geweest, bij het helpen verwarmen van eten, de drukke straat oversteken of om babyproducten in onze plaats te kopen zodat wij ze niet zouden moeten zoeken. Vietnam is bovendien een zeer babyvriendelijk land. Van onze jongens krijgt het vier sterren op de babyschaal. Je kan zelfs in een klein dorp aan alle babyspullen geraken die je nodig hebt voor om het even welke leeftijd, op voorwaarde dat je niet te kieskeurig bent met merken.

Gezondheid van de baby’s? Samengevat goed, maar niet zonder spanningen. Wat bedoel ik daarmee? Aiden heeft vorige week nog 41 graden koorts gehad. De locale dokter zei dat het maar een virus-koorts was. Maar ja, als je daar in een stadje zit zonder degelijke medische hulp, dan begin je wel te stressen. Wat als het iets erger is en de dokter kent er niets van? Wat als het malaria of hersenvliesontsteking of nog iets onbekend is? Zo van die gedachten gaan door je hoofd. Terwijl je baby de dag erop terug beter is en nog een dag later weer in topvorm. Onze mannen zijn ongeveer even vaak ziek en even erg ziek geweest als ze dat thuis zouden doen, als ze naar de creche zouden gaan. Het valt wel mee als je bedenkt dat tientallen personen hen elke dag aanraken en enkelen hen kussen. Wel hebben wij ons meer zorgen gemaakt over hun gezondheid dan we dat thuis zouden gedaan hebben.

Misschien heb je gemerkt dat ik al een tijdje geleden plots op verleden tijd ben overgeschakeld? Het komt omdat we vandaag naar Sydney vliegen, over Singapore. Weer een lange vlucht met vijf uur wachten op het vliegveld. We kijken al uit naar de jetlag en aanpassingproblemen van de jongens. Het kan moeilijk erger zijn als toen we hier aankwamen, hopen we…

Gepost uit Ho Chi Minh door Patryk, op 31 januari


Vanaf vandaag ook NIEUWE FOTO’s ONLINE!

Ondertussen zijn we al heel wat honderden kilometers noordelijker in Vietnam. Het is moeilijk om in detail uit te wijden over meerdere belevenissen zoals de brommeruitstappen, marktbezoeken, eilandentrip, de aanval door apen, het voeden van olifanten, babygebrabbel in de tempels of het modderbad (ook met baby's uiteraard, waarvan foto's binnen een week of twee op de site). Deze verhalen zullen rijkelijk aan bod komen in de andere publicaties. Vandaag zal ik het over vandaag hebben…

De dag ervoor trekken ze aan de receptie van het hotel een raar gezicht: 'My Son met baby's? Niet makkelijk!' Ik vraag waarom, een paar keer. Maar het antwoord is niet duidelijk en mijn Vietnamees is nog niet goed genoeg om alles te verstaan.

We zitten in Hoi An, midden in Vietnam. Aan de receptie blijven ze herhalen dat de tempels van My Son bezoeken niet makkelijk is met baby's. Toch hebben we een taxirit gereserveerd. Het waarom zouden we pas onderweg ontdekken.

De nacht was niet zo goed. Noë woelt veel en huilt heel het hotel een paar keer wakker. Om 5 uur 's morgens is het zoals traditioneel etenstijd. We pakken alles in en halen de voordeur van het hotel waar onze taxi naar My Son (50 km verder) wacht. De eerste kilometer tocht het verschrikkelijk. Ik vraag de chauffeur om een van de raampjes wat dicht te draaien. Onmogelijk, ze zijn vastgeroest. De taxi is een autowrak. De tocht zal heel de rit voortduren. Na de eerste kilometers geeft Noë melk over. Niet goed geboerd of te veel geschud? Bijna de hele achterbank wordt wit. De broek van Noë gaat uit en hij krijgt mijn sjaal als substituut. Voor Maja haar broek heb ik geen sjaal meer. De tocht zal toch van pas komen.

We hebben geen idee hoe snel we rijden want de kilometerteller werkt niet, maar het zal wel snel zijn. Het traject is een kruising tussen een motocrossbaan en een bouwwerf, met stukken die verharde weg zouden moeten voorstellen ertussen. Op een bepaald ogenblik rijden we zelfs over iemand zijn privé garageoprit, of zo lijkt het toch. Een uurtje schudden en shaken, de baby's vinden het toch super want ze vallen in slaap.

Eens aangekomen in My Son zijn we nog niet aangekomen. Eerst een stukje stappen, o.a. over een brug uit bamboe die op elk ogenblik kan inzakken. Het machinegeratel in de buurt verklapt ons dat er een nieuwe brug in aanmaak is. Dan een stukje met de jeep die bijna uit elkaar valt, en dan nog een stuk stappen. Dit was het dan waarvoor ze ons in het hotel hadden verwittigd: de verschrikkelijke weg ernaartoe. Het bezoek zelf loopt van een leien dakje.

De ruïnes die we bezoeken zijn gebouwd in de 4de eeuw en zijn dankzij de restauratiewerken terug degelijk in elkaar gestoken. Ze zijn vooral beschadigd geweest tijdens de oorlog wanneer de Vietnamesen hiervan hun ideale verstoppingplek hebben gemaakt voor de Amerikanen. Wij verstopten ons even om tussen de verpulverde bakstenen om Aiden zijn pamper te verversen.

Wanneer de eerste bus toeristen aankomt vertrekken wij. Op de terugweg passeren we over de rampenweg nog enkele van die bussen. Grappig dat je als blanke in een afgelegen, exotische wereld graag zo weinig mogelijk andere blanken ontmoet.

De baby's en wij stellen het goed, zeer goed eigenlijk. Ze zijn gezond, ondanks de ontelbare aanrakingen en strelingen door mensen op straat die geen douche thuis hebben. Alle hoest- en eetproblemen zijn al lang voorbij. Gelukkig slapen de mannen op deze leeftijd meer dan wij, zo hebben we nog wat tijd voor onszelf, als we de timing goed anticiperen. Het is wel heel druk altijd. Geen enkele dag kunnen we echt uitslapen of luieren, want er is altijd wel iets te doen met de jongens. Daarnaast willen we ook het land zelf bezoeken, foto's maken, schrijven enz.

In Hoi An hebben we een traditionele, Vietnamese outfit voor de kleine mannen op maat laten maken. De foto's hiervan zullen binnen een week of twee online komen. Ondertussen zijn er NIEUWE FOTO'S ONLINE van de eerste twee weken Vietnam. We hebben geen archief op de site, dus als je deze reeks wil zien, stel het dan niet te lang uit.

Gepost door Patryk

Over de jetlag dagen zijn er nog wat leuke details, maar die houden we voor de publicatie in magazine Kind&Co. Gelukkig is het ergste voorbij. Gisteren hadden we nog maar enkele kleine problemen om mee af te rekenen voor ons gemak: de mannen degelijk doen eten met de lepel, Noë meer doen drinken en van hun diepe hoest vanaf geraken. Sinds gisterenavond heeft Noë een grondiger probleem: naast het niet spontaan willen eten met de lepel, wilt hij nu niet meer van de fles drinken. Op een of andere manier, en met veel proberen krijgen we er toch wel wat in, maar het is niet makkelijk. Bon, genoeg over de bekommernissen die waarschijnlijk stap per stap zullen wegebben of opgelost worden als zij en wij het hier meer gewoon worden. Wat voor leuks hebben we gedaan ondertussen?

Gisteren zijn we achterop de brommer naar de markt gereden. Het blijkt dat in deze afgelegen plaats ook Pampers en natte doekjes te krijgen zijn. Dit is goed nieuws, want dat betekent dat we overal onderweg in Vietnam deze zaken ook zullen vinden. Dus er is geen gezeul met grote pakken luiers nodig. Ook hebben we een klein dorpje bezocht. Elke keer als we buitenkomen kunnen de baby's niet onderuit om de aandacht te trekken. Horden vrouwen en kinderen die in een mum van tijd rond ons staan en de baby's bekijken alsof ze buitenaardse wezens zijn. De komende dagen blijven we nog hier, in Mui Ne en omstreken, tot we wat uitgerust en in topvorm zijn. De zeelucht doet de mannen goed en 's nachts wiegt het geluid van de golven hen in slaap.

Ze hebben nu ook een locaal vriendje. In ons pension verblijft ook een 4 maand oud babytje, een mix tussen Vietnam en de Verenigde Staten. Het verschil is dat het koppel een babysit mee heeft. Wij zouden er al minstens twee nodig hebben om wat tijd voor onszelf te hebben. En dan nog.. Als de babysitters zouden vertrekken, dan zitten we pas met de gebakken peren, of met baby's die terug zouden moeten aanpassen aan een leven zonder een oppas die elk speelgoedje onmiddelijk opraapt.

Een van de komende dagen kruipen we met 4 op een brommer en verkennen de omstreken waaronder enorme, witte woestijnduinen en een canyon.

Gepost door Patryk, uit Mui Ne

De vlucht viel heel goed mee, vergeleken met wat zou volgen. Drie aparte vluchten, telkens met twee uur wachten ertussen. Eigenlijk moesten wij niet wachten, want de tijd ertussen was net voldoende om de baby's te verversen en rustig te voeden. We hadden zelfgemaakte papjes in potjes gestoken en dan gekookt zodat het lang vers zou blijven. In de lucht gedroegen de baby's zich niet veel anders als hoe ze zouden doen op een kleine oppervlakte bij ons thuis. Inslapen met de trillingen van het vliegtuig, vooral als er wat turbulenties waren, was geen probleem. Een wandeling naar de staart van het vliegtuig, die heen en weer bengelde, was voldoende. Wel was hun slaap meestal vrij kort en afgewisseld met spelen. Dat spelen kwam meestal juist op de momenten wanneer er iets te drinken of eten voor ons was, waardoor de vloer onder onze voeten nat en vuil werd. Alles wat op de plateau stond, moesten ze ook hebben. We beschikten over een babymandje bevestigd aan de muur voor ons, maar daarin rustig liggen was enkel tijdens hun slaap mogelijk. De zetel tussen ons gebruikten we als tweede bedje. Van het stijgen en dalen merkten de baby's eigenlijk niets.

We waren nog niet buiten de luchthaven van Ho Chi Minh of het begon al. In België trekken tweelingen een beetje aandacht, maar twee witte baby's samen hebben ze in Vietnam precies niet gezien. Bovendien wou iedereen ze aanraken en zelfs meer. Bij de uitgaande controle draait Maja even haar hoofd om, en er staat al een vrouw Noë te kussen, gelukkig maar op de wang. Dit zou niet de eerste en laatste keer zijn. Als we gewoon op straat wandelden om water te gaan kopen, komt er al een meisje van ver met haar handen open aanlopen. In het hotel aangekomen, wil een van de dienstmeisjes Aiden kussen terwijl hij bij Maja in de buikdrager hangt. Ik reageer door te doen alsof ik het meisje wil kussen. Gezien de preutsheids in Vietnam heeft de actie resultaat, ze begrijpt dat we dit niet op prijs stellen.

Dat de mensen in het hotel de baby's aanraken is nog best in orde, maar als bij de kortste wandeling mensen op straat hen strelen, en ze onmiddellijk erna hun handen naar hun mond brengen… dat is wat te riskant. Vooral nu Noë de dag voor vertrek 40 graden koorts had. Tijdens de vlucht is dit naar 38,5 gedaald, dus we willen wat voorzichtig zijn. De eerste nacht in Vietnam had Aiden dan 40 graden. Vandaag maandag is het al beter. Volgens de dokter is het dat virus die hij van zijn broer heeft. Normaalgezien zou het vanzelf beter moeten worden. Morgen reizen we naar Mui Ne, aan zee. De lucht zal er alleszins beter zijn dan in de super drukke hoofdstad, maar er zijn meer muggen.

Er is nog heel wat te vertellen, maar we hebben er gewoon geen tijd voor om het neer te pennen. De baby's die moeite hebben om zich aan de 6 verschoven uren aan te passen slorpen al onze tijd en energie op. Tot zover enkele verwarde woorden tussen de chaos in.

Gepost door Patryk

Goed aangekomen

Even heel kort bericht om te melden dat we goed zijn aangekomen in de hoofdstad van Vietnam, Ho Chi Minh. Een van de komende dagen zullen we meer in detail treden over de gebeurtenissen, want er is al heel wat te vertellen. Maar op dit ogenblik zijn we gewoonweg kapot van de reis en de klimaatsverandering. Uiteraard laten de baby's ons niet rustig slapen, en omgekeerd soms ook wel. Bovendien heeft Noë 40 graden koorts gehad net voor vertrek, maar dat is al over. Vannacht was Aiden aan de beurt met de 40 graden, en dat is stilaan aan het dalen. Wat er precies is weten we niet, want voor de rest is alles ok. Wellicht een griepje, in combinatie met de airco-buitenhitte verschillen hier en de jetlag en de mega oververmoeidheid. De toestand is nu al wat stabieler maar we weten nog steeds niet waar onze kop staat. Eten en slapen tussen de hyperactiviteit en de onregelmatige slaap van de baby's is het enige waar we tot hiertoe aan komen.

Tot gauw!

Gepost door Patryk

Het file, grote file… aan de ingang van het recyclagecentrum. Wachtend aan het stuur schrijf ik deze nieuwsbrief die ik evengoed veel vroeger had kunnen doen. Het is alsof heel Antwerpen juist de voorlaatste dag van het jaar verhuist. Wij ook. En zoals traditioneel het geval is, doen we de meeste en belangrijkste zaken op het laatste ogenblik. Wellicht zullen we ons weeral de nacht voor ons vertrek inpakken. De baby's merken er niet veel van, behalve dat mama en papa om de beurt de kamers in en uitlopen en vanalles verplaatsen.
Zijn we er klaar voor? Nog geen tijd gehad om erover na te denken. We denken er wel in het vliegtuig over na, net zoals aan al de dingen die we vergeten zijn te doen. Met oudjaar rijden we naar de luchthaven. 2 Uur naar Frankfurt, 2 uur wachten, Nieuwjaar vieren op de 10 uur vlucht naar Bangkok, 2 uur wachten, 2 uur vliegen naar Ho Chi Minh. Wat we gaan doen in Vietnam en waar we slapen? Behalve de eerste nacht in de hoofdstad, geen idee. Tot mails vanuit de rijstvelden… Oef, ik ben al halfweg de file.

Gepost door Patryk